مڪالمهـ هــایـ ڪوتاهـ 

 

ڪـفاف گلایــهـ هــایـ بلند مرا نخواهــد داد... 

تا ڪی سلام ڪنیــم، 

פـال هــم را بپرسیــم، 

و بهـ هــم دروغ بگویــیــم ڪهـ خوبیــم...! 

دروغ هــایــمان از سیــم هــایـ تلگراف و ڪوهــهــا و دشت هــا عبور ڪنند 

و صادقانهـ بهـ هــم برسند 

ما ؋ـقط 
دروغهــایــمان بهـ هــم میـرسد 

من مڪالمهـ هــایـ ڪوتاهـ 

 

ڪـفاف گلایــهـ هــایـ بلند مرا نخواهــد داد... 

تا ڪی سلام ڪنیــم، 

פـال هــم را بپرسیــم، 

و بهـ هــم دروغ بگویــیــم ڪهـ خوبیــم...! 

دروغ هــایــمان از سیــم هــایـ تلگراف و ڪوهــهــا و دشت هــا عبور ڪنند 

و صادقانهـ بهـ هــم برسند 

ما ؋ـقط 
دروغهــایــمان بهـ هــم میـرسد 

من خوب نیــستم... 

اصلا. 

 

 نیــستم... 

اصلا

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۸:۵۵ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

اشعارم روبه تباهی ست

 

شعرم لم داده به

 

 جایی تریاک می کشد

 

پشت این حواشی

 

خیره به ناکجایی

 

باورندارم قاطی قصه شد ه ایی

 

ودرقاب حافظه ی من جا گرفته ایی

 

دلم پر می کشد به سویت

 

بیاتماشاکن

 

امان ازاین نقاشی

 

همین که روبرویم دست به سینه ایستاده ایی

 

یعنی دودست داردتلاقی

 

باید تورادید

 

تاهرکجا که باشی

 

آسمان نم نم بارید

 

وقتی نمی شودفراموشت کرد

 

بایدحتی ازاینجاگذشت

 

وقتی نباشی

 

دیگرهیچ پاییزی نمی تواند بهاریم کند

 

وقتی فصلهای حضورت خط خطی ست

 

هنوزپاییزم بنگرکه برگهای

 

خاطراتت آرام آرام می ریزد

 

وقتی ازحجم نبودنت تمام فضای بغض آلود

 

مرا گرفته

 

دیگرهوای پرزدن نمی ماند

 

تونباشی باش

 

من ازهستی ات هستم

 

راهی نیست جز یادت

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۲۳:۳ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

این شعرنزدیک به شعرنیمایی است

 

امیدوارم خوشتان بیاد

 

 

 

آسمان ابری ومن بارانی

 

آسمان توطیه ی چشمانت

 

چشم تو صاعقه ایی می خواند

 

آسمان ابری ومن بارانی

 

دل من خسته وغمگین

 

حالا

 

پرحرفم

 

دل تو بی رحم است

 

من وتو زمزمه ی پرحرفیم

 

ساکت اما گاهی پردردیم

 

توکه پنجره راهی بستی

 

به خیالت دل من آرام است

 

باز کن پنجره را

 

چشم تو بی رحم است

 

این که می بینی طوفان نیست

 

یادتو می چرخد

 

یادتومی خندد

 

یادتو می بلعد

 

تو ببین من چرابی رنگم

 

شاید این فصل به من می خندد

 

شاید این فصل مرا می بلعد

 

شهر من رویایی است که درآن خوابیدم

 

وتوهستی دربش

 

وتوهستی قلبش

 

آسمان جرات دیدارتو بود

 

آسمان مال توبود

 

شهرمن چون شیری است

 

که تو رامی بیند

 

می خوابد!

 

شاید درکلاسی دیگر

 

درشعری نمناک

 

می نویسم باران

 

چشم دیدارتو بود

 

آسمان سهم تو بود

 

آسمان مال توبود

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۲۲:۵۵ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

ﻣﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﯿﺴﺘﻢ، ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻡ

ﻣﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﯿﺴﺘﻢ، ﺁﺯﺍﺩﻩﺍﻡ ،

ﭘﯿﺮﻭ ﺧﯿﺎﻡ، ﺍﻫﻞ ﺑﺎﺩﻩﺍﻡ

ﻋﺎﺷﻖ ﺁﺯﺍﺩﯼﺍﻡ، ﺍﻫﻞ ﺧِﺮﺩ،

ﺩﺭﮔﺮﯾﺰ ﺍﺯﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺳﺠﺎﺩﻩﺍﻡ.

ﺍﻫﻞ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻧﯿﺴﺘﻢ، ﺍﻫﻞ ﺩﻟﻢ

ﺍﻫﻞ ﺷﻌﺮﻡ، ﺍﻫﻞ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﺎﺩﯼﺍﻡ

ﻣﺮﺗﺪﻡ ﻣﻦ، ﮐﺎﻓﺮﻡ، ﮔﺒﺮﻡ ﻭﻟﯽ

ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻭ ﺯﺭﺗﺸﺖ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺯﺍﺩﻩﺍﻡ .

ﻣﻦ ﺧﻄﺎ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ

ﮔﻮﻫﺮ ﺳﯿﻤﺮﻏﯽﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﻪ

ﭘﯿﺸﮑﺎﺭِ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ؛

ﺳﺮ ﺑﻪ ﻣُﻬﺮ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺑﻨﻬﺎﺩﻩﺍﻡ !

ﻣﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﯿﺴﺘﻢ، ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺍﻡ

ﺧﺎﮐﯽﺍﻡ، ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻡ، ﺍﯾﻨﺠﺎﺋﯽﺍﻡ،

ﭘﺎ ﺑﭙﺎﯼ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ

ﺑﺬﺭ ﺁﯾﯿﻦ ﺑﺸﺮ ﺍﻓﺸﺎﻧﺪﻩﺍﻡ .

ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻣﺘﻦ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺯﯾﺴﺘﻢ

ﺳﺮﻭ ﺁﺯﺍﺩﻡ، ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﯿﺴﺘﻢ

ﺳﺎﯾﻪﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﯾﻬﻮﺩ

ﺑﺮﺳﺮ ﺗﺮﺳﺎﺋﯿﺎﻥ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩﺍﻡ.

ﻣﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﭼﻮﻥ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ

ﭘﺎﯾﻪﯼ ‏«ﮐﺎﻓﺮﮐُﺸﯽ ‏» ﻧﻨﻬﺎﺩﻩﺍﻡ

ﺳﻔﺮﻩﺍﻡ ﺭﺍ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻭﯾﺸﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ

ﭘﯿﺶِ ﻫﻤﻨﻮﻋﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺸﻮﺩﻩﺍﻡ.

ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﭘﯿﮑﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﻫﺮﯾﻤﻨﺎﻥ

ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﯾﺎ ﺍِﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻡ

ﻟﯿﮏ ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺑﮏ، ﻧﯿﺎﯼ ﭘُﺮﺩﻟﻢ

ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺟﺎﻥ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.

ﻣﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﯿﺴﺘﻢ، ﺩﺍﻧﺸﻮﺭﻡ

ﺯﺍﺩﻩﯼ ﮔﺮﺩﺁﻓﺮﯾﺪِ ﺩﻟﺒﺮﻡ

ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﺳﺐ ﺟﻬﺎﻥ

ﺍﺯ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻔﺘﺎﺩﻩﺍﻡ

ﮔﻮﻫﺮ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﺍﺳﻼﻡ؟ ﻧﻪ !

ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﻣﮕﺮ ﺗﻦ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ؟ !

ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻣﻢ ﺭﺍ ‏«ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ‏» ﻫِﺸﺘﻪﺍﻧﺪ

ﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺯﺍﺩﻩﺍﻡ 

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۲۲:۵۴ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

ﺩﺭ ﭘﯿﺞ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺯﺑﺎﻧﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ :

ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺎﯾﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻠﯿﺲ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮﯾﺘﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺁﺷﭙﺰﻫﺎﯾﺶ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ، ﺻﻨﻌﺖ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﺶ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻧﺶ

ﭼﯿﻨﯽ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﺶ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ،ﺣﻮﺭﯾﻬﺎﯾﺶ

ﻣﺎﻧﮑﻨﻬﺎﯼ ﺍﯾﺘﺎﻟﯿﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﮥ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﺳﻮﺋﯿﺲ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ .

ﺟﻬﻨﻢ ﺟﺎﯾﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﻠﯿﺲ ﻫﺎﯾﺶ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺁﺷﭙﺰﻫﺎﯾﺶ ﺗﺎﻳﻠﻨﺪﻱ، ﺻﻨﻌﺖ ﮐﺎﺭﺍﻧﺶ ﭼﻴﻨﻲ ﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻧﺶ ﺍﻓﻐﺎﻧﯽ ،ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﺶ

ﺳﻮﺋﯿﺴﯽ، ﺣﻮﺭﯾﻬﺎﯾﺶ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﮥ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﺎ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ 

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۷:۱۱ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﻡ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﺳﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ..

ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎﺭﻭﻥ ﯾﺎ ﺑﺮﻑ ﻣﯿﺎﺩ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺮﻣﯿﺪﺍﺭﻩ ...

ﭼﻪ ﺭﺍﺯﯼ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﻫﻮﺍ ﻫﺴﺖ ..ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ ...

ﺍﻣﺸﺐ ﻫﻢ ﻫﻮﺍ ﻫﻮﺍﯼ ﺑﺮﻓﯽ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺭﻣﺰ ﻭ ﺭﺍﺯﯼ ﺑﻮﺩ ..

ﺷﺎﻝ ﮔﺮﺩﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻡ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺭﻭ ﺑﻮ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﻭ ﻗﺪﻡ ﻣﯿﺰﺩﻡ ...

ﺑﺎ ﭼﻪ ﺫﻭﻕ ﻭ ﺷﻮﻗﯽ ﻣﯿﻨﺸﺴﺘﻢ ﭘﯿﺸﺶ ﻭ ﺑﺎﻓﺘﻨﺸﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ...

ﻭ ﺑﺎﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﺑﭽﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﺪ ...

- ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻧﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ... ﻣﺜﻞ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯼ 3 ﺳﺎﻟﻪ ﻣﯿﻤﻮﻧﻪ ...

ﯾﺎﺩ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﻟﻤﻮ ﻫﻮﺍﯾﯽ ﮐﺮﺩ ...

ﺷﺐ ﻭ ﺩﯾﺮ ﻭﻗﺖ ...

ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﯿﺪﻭﻧﺴﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺐ ﻫﯿﭽﮑﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﻧﻤﻮﻥ ﻧﻤﯿﺎﺩ ﺑﯿﺮﻭﻥ ...

ﺍﻣﺎ ﺗﺎ ﻧﻤﯿﺮﻓﺘﻢ ﺩﻡ ﺧﻮﻧﻪ ﺩﻟﻢ ﺁﺭﻭﻡ ﻧﻤﯿﮕﺮﻓﺖ ...

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﺱ ﻭ ﻟﺮﺯ ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ ﻃﺮﻑ ﺧﻮﻧﻪ ..ﮐﻪ ﻧﮑﻨﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﯼ ﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﻧﻮﺍﺩﻡ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻨﻦ ...

ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺸﺐ ﻫﯿﭻ ﺗﺮﺱ ﻭ ﻟﺮﺯﯼ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ .. ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﯾﺮ ﻭﻗﺖ ﺭﻓﺘﻨﻢ ﺑﻮﺩ ..

ﻭﻗﺘﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻮﭼﻪ ﺷﺪﻡ ﺳﺮﻋﺖ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻨﻤﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻡ ..

ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﻧﻔﺲ ﺯﺩﻧﻢ ﻭ ﺻﺪﺍﯼ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﭘﺎﻡ ﺗﻮ ﺑﺮﻑ ﻭ ﺳﻮﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺩﻟﻨﺸﯿﻦ ﺑﻮﺩ ...

ﺩﻟﻨﺸﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺩﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﯾﺪﻧﺸﻮﻥ ﺧﻮﺵ ﺑﻮﺩ ...

ﻭﻗﺘﯽ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﺩﻡ ﺧﻮﻧﻪ ...

......

ﻭﺍﻭﯾﻼ .. ﻭﺍﻣﺼﯿﺒﺖﺍ ...

ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﻧﻤﯿﺸﻪ ...

ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺳﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﻣﯿﺰﺩﻡ ...

ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻧﻤﯿﺸﻢ؟ !؟ !؟ !؟

ﺧﺪﺍﯾﺎﺍﺍﺍ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﻡ ﺑﺮﺱ ...

ﺩﺭﻭﻏﻪ ﺭﻭﻏـــــــــــــﻪ !!!

ﭼﺸﻤﺎﻣﻮ ﺑﺴﺘﻢ ﻭ ﺭﻓﺘﻢ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺗﺮ ...

ﺧﺪﺍﯾﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﭼﺸﻤﺎﻣﻮ ﺑﺎﺯ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﯿﺪﺍﺭﻡ ﮐﻦ ...

ﻭﺍﯼ ..ﻗﻠﺒﻢ !!

ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﭼﺸﻤﺎﻣﻮ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻢ ...

ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ.. ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ ...

ﺗﺮﺱ ﻫﻤﻪ ﯼ ﻭﺟﻮﺩﻣﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ...

ــــ ..ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡ ...

ﺍﻥ ﻻ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﯿﻪ ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ ........

ﭘﺪﺭﯼ ﺩﻟﺴﻮﺯ ....

.......

ﺩﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ...

ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ 

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۶:۱۲ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺍﻡ ﺍﻣﺎ ﺷﺒﻬﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ! ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟

ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺍﻡ ﺍﻣﺎ ﺗﻨﻢ ﺁﻏﻮﺵ ﺷﻬﻮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ، ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ؟

ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺍﻡ ﺍﻣﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺧﻠﻮﺕ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ، ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ؟

ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺍﻡ ﺍﻣﺎ ﺗﻦ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﺩﮔﯽ ﻫﺎ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺴﺘﺮﻫﺎ ﻧﻤﯽ ﮔﺬﺭﺩ، ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟

ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺍﻡ ﺍﻣﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪ ﻣﻀﺤﮏ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺘﻢ ﻫﺴﺖ، ﺟﻐﺮﺍﻓﯿﺎﯼ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﺗﺮﺳﯿﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ، ﻏﻠﻄﯿﺪﻩ ﺍﻡ، ﻣﯽ

ﺩﺍﻧﯽ؟

ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺍﻡ ﺍﻣﺎ ﺗﻦ ﻣﻦ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ، ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟

ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺍﻡ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺑﮑﺎﺭﺕ ﻧﯿﻨﺪﯾﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ، ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ؟

ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺍﻡ ﺍﻣﺎ 

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۶:۱۱ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

ﺗﻘﺪﯾﻢ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺯﻣﯿﻦ ......................

ﺑﺎﻧﻮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﻭﺷﺎﺩﻭﺵ ﻣﺮﺩ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ 

.........................................................................

.........................................................................

........................................................................

ﮐﺎﺵ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻬﻢ ﯾﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺪﻩ

ﮐﻪ ﻫﺮﭼﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻤﻮ ﺑﻬﺶ ﺑﺪﻡ/ ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ ﻫﺮﮐﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﻤﻮ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻢ

ﮐﺎﺵ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻬﻢ ﯾﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺪﻩ/ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻢ ﭼﺠﻮﺭﯼ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮﻩ

ﺑﻐﺾ ﻧﮑﻨﻪ ﺟﻠﻮﯼ ﺍﻭﺯﮔﻞ ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺵ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻟـﺶ ﺑﺎﺯﯾﺎﺷﻪ ، ﺷﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ/

ﺯﻥ ﮐﺘﮏ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﺑﺮﺍ ﻣﺸﺘﺎﯼ ﺩﯾﮕﻪ ﺩﺍﺩ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﺰﻧﻪ

ﮐﺎﺵ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻬﻢ ﯾﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺪﻩ

ﮐﻪ ﻗﻮﻝ ﺑﺪﻩ ﺁﺩﻣﺎﺭﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻪ/ﺯﻭﺩ ﺩﻝ ﻧﺪﻩ ﺁﻏﻮﺷﺸﻮ ﺭﺍﺣﺖ ﻧﮑﻨﻪ

ﻣﺜﻪ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﻧﺸﻪ ﺑﺮﺍ ﯾﻪ ﺷﺐ ﻧﺒﺎﺷﻪ/ﻋﺸﻖُ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﯼ ﺗﻦ ﻧﺒﺎﺷﻪ

ﻣﺜﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻧﺸﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﻧﮑﻨﻪ/ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﭘﺮﻭﺍﺯﯼ ﻫﺎﺵ ﺳﻘﻮﻁ ﻧﮑﻨﻪ

ﮐﺎﺵ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻬﻢ ﯾﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺪﻩ

ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ ﺑﯿﻮﻩ ﺍﮔﻪ ﺷﺪ ﻧﺰﻧﻦ ﺗﻬﻤﺖ ﺑﻬﺶ/

ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ ﺑﺪﻭﻧﻪ ، ﺯﻣﯿﻦ ِ ﺯﺭﺍﻋﺘﯽ ﻧﯿﺲ/ﻭﺍﺳﻪ ﻧﺮﺍﯼ ﻣﻮﻣﻦ ﺻﯿﻐﻪ ﯼ ﯾﻪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻧﯿﺲ

ﮐﺎﺵ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻬﻢ ﯾﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺪﻩ/ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻢ ﺻﺪﺍﺷﻮ ﺟﺮﻋﺖ ﺑﺪﻩ

ﺑﺪﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎﯼ ﺍﻭﻥ ﮐﺴﯽ ﻧﺴﺦ ﻧﻤﯿﺸﻪ/ ﺍﮔﻪ ﻧﺘﻮﻧﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺷﻪ ﻣﺮﺩ ﻃﻠﻒ ﻧﻤﯿﺸﻪ

ﮐﺎﺵ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻬﻢ ﯾﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺪﻩ

ﮐﻪ ﺭﺣﻢ ﮐﻨﻪ ﺑﻪ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﺎﻫﻠﻪ/

ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﯼ ﻣﺮﺩ ﻧﻔﺲ ﺑﮑﺸﻪ/ ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻫﺎﺭﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﻔﺲ ﺑﮑﺸﻪ/

ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﺧﻄﺎ ﺟﺰﺋﯽ ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻨﻪ/ ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻪ ، ﺯﻥ ﺑﻤﯿﺮﻩ ، ﺯﻧﯿﺖ ﻫﻤﯿﻨﻪ

ﮐﺎﺵ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻬﻢ ﯾﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺪﻩ

ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻧﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺮﺍﺵ/ ﻋﻠﯿﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺯﻥ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ ﺗﻼﺵ

 

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۶:۵ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

ﺳﺎﻋﺖ 2 ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﺍﺳﺖ

ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺩﻟﻢ ﺑﻮﺳﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ

ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭﺵ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺭﻭﺩ

ﭼﻘﺪﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺴﺘﯽ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﻣﯽ ﺧﯿﺰﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ …

ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ

ﺭﻭﺣﻢ …ﻧﻔﺴﻢ …

ﺑﻨﺪﺑﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩﻡ …

ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺭ ﺣﺼﺎﺭ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺍﺕ

ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ

ﺁﺭﯼ ؛ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ …

ﻧﺰﺩﯾﮑﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺍﺳﺖ

ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺣﻀﻮﺭﻡ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻦ

ﭼﯿﺰﯼ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ،ﻓﻘﻂ …

ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪ

ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻋﺎﺷﻘﺖ ﺑﺎﺷﻢ

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۸:۳۵ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

بودنت را هرشب در خلوت دلم

همراه با آرزوهای زیبایم با تو جشن می گیرم

ای الهه ی مهربانی و محبت

نداشتنت برای لحظه ایی کوتاه دلتنگی می آورد

یا حضورت یا صدایت به دل آشوب زده ام تسلی می بخشد

دلم آغوشت را هر لحظه فریاد می زند

آغوشی که دستان پر عشقت بدورم حلقه کند

و سخت به خود بفشارد

آغوشی که بودنت را هرلحظه حس کنم

آغوشی که زمان و مکان در آن متوقف شود

تا تمام دلتنگی هایم را برات بازگو کنم

یک دل سیر به چشمان زیبایت نگاه کنم

داشتنت منتی است که خدا بر دل من نهاده است

حضورت در کنارم آرامشی دارد

که فقط ماهیگیر طوفان زده می داند 

که اینک به اسکله آرامش و سکون لنگر انداخته

بودنت در کنارم آرامش،نگاهت به من امید به فردا،

و دستان پر مهرت در دستانم امنیت خاطر

و خندهایت بر روی من شادی و نشاط در دلم بوجود می آورد

ای بهترین گل زیبای باغ زندگیم

بودنت در کنارم غبطه ی تمامی حسودان را بدنبال دارد.

می ترسم حسودان روزی چشم زخمشان

آرامش درونمان را به تلاطم وا دارد.

ولی هربار که حست می کنم.

و خنده ها و صدایت را می شنوم

طلسم های اهریمنی حسودان را باطل می کند.

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم دی ۱۳۹۳ساعت ۱۷:۴ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

حیف که ناموس برای تو .... است نه تفکر

حیف که فاحشه ی مغزی بودن بی اهمیت تر از فاحشه تنی است

من محتاج درک شدن نیستم / دردم می آید خر فرض شوم

دردم می آید آنقدر خوب سر وجدانت کلاه میگذاری

و هر بار که آزادیم را محدود میکنی

میگویی من به تو اطمینان دارم اما اجتماع خراب است

نسل تو هم که اصلا مسول خرابی هایش نبود

میدانی ؟

دلم از مادر هایمان میگیرد

بدبخت هایی بودند که حتی میترسیدند باور کنند حقشان پایمال شده

خیانت نمیکردند .. نه برای اینکه از زندگی راضی بودند

نه ...خیانت هم شهامت میخواست ... نسل تو از مادر هایمان همه چیز را گرفت

جایش النگو داد ...

مادرم از خدا میترسد ... از لقمه ی حرام میترسد ... از همه چیز میترسد

تو هم که خوب میدانی ترساندن بهترین ابزار کنترل است

دردم می آید ... این را هم بخوانی میگویی اغراق است

ببینم فردا که دختر مردم زیر پاهای گشت ارشاد به جرم موی بازش کتک میخورد

باز هم همین را میگویی

ببینم آنجا هم اندازه ی درون خانه ، غیرت داری ؟؟

دردم می آید که به قول شما تمام زن های اطرافتان خرابند ...

و آنهایی هم که نیستند همه فامیل های خودتانند ....

مادرت اگر روزی جرات پیدا کرد ازش بپرس

از س.ک.س با پدر راضی بود ؟؟؟

بیچاره سرخ می شود ... و جوابش را ...

باور کن به خودش هم نمی دهد ...........

دردم می آید

از این همه بی کسی دردم می آید

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم دی ۱۳۹۳ساعت ۱:۲۳ قبل از ظهر  توسط دل شکسته  | 

باید باکره باشى، باید پاک باشى!

براى آسایش خاطر مردانى که پیش از تو پرده ها دریده اند !

چرایش را نمیدانى فقط میدانى قانون است، سنت است ، دین است

قانون و سنت را میدانى مردان ساخته اند

اما در خلوت مى اندیشى به مرد بودن خدا و گاهى فکر میکنى شاید خدا را نیز مردان ساخته
اند!!
من زنم .... و به همان اندازه از هوا سهم میبرم که ریه های تو

میدانی ؟ درد آور است من آزاد نباشم که تو به گناه نیفتی

قوس های بدنم به چشم هایت بیشتر از تفکرم می آیند

دردم می آید باید لباسم را با میزان ایمان شما تنظیم کنم

دردم می آید ژست روشنفکریت تنها برای دختران غریبه است

به خواهر و مادرت که میرسی قیصر می شوی

دردم می آید در تختخواب با تمام عقیده هایم موافقی

و صبح ها از دنده دیگری از خواب پا میشوی

تمام حرف هایت عوض میشود

دردم می آید نمی فهمی

تفکر فروشی بدتر از تن فروشی است.........

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم دی ۱۳۹۳ساعت ۱:۲۱ قبل از ظهر  توسط دل شکسته  | 

ﻧﺎﻣــــــــــــﻢ ﺯﻥ ﺍﺳﺖ 
ﺯﻣــــــــــﺎﻧﯽ ﺯﻧــــﺪﻩ ﺑﻪ ﮔـــــﻮﺭﻡ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯼ ،ﮔــــﺎﻩ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ .. ﮔــــﺎﻩ ﻣﺮﺍ ﺿﻌﯿﻔﻪ ﻭ ﺯﻧﯿــــﮑﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﯽ، ﮔﺎﻩ ﻟﭽـــﮏ ﺑﻪ ﺳﺮ ..... ﻭ ﻣــــــﻦ ﺍﺯ ﻫــــﺮ " ﻣــــــــﺮﺩی" ﮐﻪ ﺗــــــﻮﯾﯽ ﻣـــــﺮﺩﺗﺮﻡ 
ﻫــــــــﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻋـــــــــــﺮﺑﺪﻩ ﻣﯽ ﮐﺸﯽ ﻭ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺣــــﮑﻢ ﺁﺑـــــــــــــﺮﻭﺩﺍﺭﯼ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺭﺍ ﻣــــــﯽ ﺑﻨﺪﻡ 
ﻫﻤـــــــــــــﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺭﺩ ﻣﯽ ﮐــــــــــﺸﻢ ﻭ ﺗﻮ ﭘـــــــ-ﺪﺭ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ ﻭ ﺑــــــــﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﮐﻪ ﻣـــــﻦ ﺍﺯ ﺗـــــــﻮ ﻣـــــﺮﺩﺗﺮم
ﻫﻤـــــــــــــﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﮐـــــﺴﯽ ،ﺯﺍﻧﻮﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﺍﻧــــﻮﯾﻢ ﻣﯽ ﺳﺎﯾﯽ ﻭ ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺟﻤــــــــــﻊ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺁﻫـــــﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ ; " ﺁﻗﺎﯼ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﻟﻄﻔﺎ ﻧﮕــــــــﻪ ﺩﺍﺭ ! "
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺁن ﺍﯾـــــﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺑﺎ ﺍﻋــــــــــﺘﺮﺍﺽ ﻣﻦ ،ﺗﻮ ﺧـــﻮﺍﻫﯽ ﮔﻔﺖ" ﺯﻧﯿـــــــــــﮑﻪ ﯾﮏ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺵ ﻣــــــﯽ ﺷﻮﺩ ! " 
ﻭ ﺑــــــــــﺎﺯ مــــن از تــــو مـــــردترم ﻫﻤــــــــــــﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﭘﺎﻫــــﺎﯾﻢ ﺗﺮﻣﺰ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ ﻭ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯽ : -" ﭼـــــــــــــــﻨﺪ ! ؟ "ﻭ ﻣﻦ ﺭﻭﯾـــﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﯽ ﮔــــــﺮﺩﺍﻧﻢ ﻭ ﺗﻮ ﻧﻤـــــــﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﮔـــــــــﺮﯾﺪ،
ﮔﺮﯾﺴﺘﻨﯽ ﺳﺨـــــﺖ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﯾﺸـــﮥ ﺑﯿـــــــــــﻤﺎﺭ ﺗﻮ ..ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐــــــﻦ ﮐﻪ ﻫﻤــــــــــــﺎﻥ ﻭﻗﺖ ،ﺩﺭﺳﺖ ﻫــــﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖمــــــــــن از تـــــــو مــــــردترمــ
ﺯﻥ ﻋﺸــــــــــﻖ ﺯﺍﯾــﺪ ﻭ ﺗﻮ ﺑــﺮﺍﯾﺶ ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺘـــﺨﺎﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺍﻭ ﺩﺭﺩ ﻣﯿﮑﺸﺪﻭﺗﻮ ﻧﮕــــــــﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑـــــﻪ ﺑﭽﻪ
ﺩﺧﺘــــــــــــــﺮ ﻧﺒـــﺎﺷﺪ
ﺍﻭ ﺑــــــــــــﯿﺨﻮﺍﺑﯽ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﻭﺗــــــــﻮ خواب حـــــــــــوریان بهشتی میبینی

او مــــــــــــــادر میشود وهمه جا میپرسن:نام پـــــــــــدر؟

+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم دی ۱۳۹۳ساعت ۲۰:۲۶ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

ﻭﻗﺘﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﯼ ﺩﻝ ﺩﻝ ﻧﮑﻦ ... ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻤﺎﻥ

ﻫﯿﭻ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﺕ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ .

ﻭﻗﺘﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﯼ، ﺣﺘﻤﺎ ﺩﻝ ﺷﻮﺭﻩ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻣﺮﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﯼ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ، ﺑﻐﺾ ﻫﺎﯼ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺕ ﺭﺍ ...

ﯾﺎ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﺯﺩﯾﻢ

ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮﻣﺎﻥ ﺑﺎﺭﯾﺪ

ﻭ ﭼﺮﺍﻍ ﻗﺮﻣﺰ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ .

ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﺘﻦ ﺯﯾﺎﺩ ﺍﺳﺖ

ﺍﯾﻦ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ

ﺍﯾﻦ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻝ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ

ﺷﻬﺎﻣﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ، ﻋﺸﻖ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ... ﺣﺎﻻ ﻫﯽ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻭﯼ ، ﺍﺻﻼ ﻫﻤﻪ

ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ ﺟﺎﺩﻩ ﺑﮑﺶ

ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﺷﻌﺮ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ

ﻭ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ

ﺣﺘﯽ ﺷﻌﺮ ﻫﻢ ﻗﻠﺒﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﻟﺮﺯﺍﻧﺪ

ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ، ﮐﺴﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮﺵ ﻧﯿﺴﺖ

ﺍﻣﺎ ﺩﻟﺶ ، ﻫﻮﺍﯼ ﭘﺮﯾﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ ...

ﻭﻗﺘﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﯼ، ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﻦ

ﺷﺎﯾﺪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺗﻮ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ

ﻣﻨﺼﺮﻓﺖ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ

ﺷﺎﯾﺪ ﻧﻢ ﺍﺷﮑﯽ ﺑﺒﯿﻨﯽ ، ﻏﺒﺎﺭﯼ ،

ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺩﻭﺭ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﻭﯾﺮﺍﻥ ﺷﺪﻥ

ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﯽ

ﻭ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺩﯾﺮﺁﺷﻨﺎﯼ ﻣﺤﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﻗﺎﺏ ﺑﮕﻮﯾﯽ : ﺳﻼﻡ ...

ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺡ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺍﺯ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺳﺮﮎ ﺑﮑﺸﺪ

ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺶ ﮐﻨﯽ ...

ﺗﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻥ !

ﻣﻦ ﻏﺮﺑﺖ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ

ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﻢ ﻧﺮﻭ

ﺍﺻﻼ ﻣﮕﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﻋﻮﺽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ؟ !

ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺧﯿﺮﺍﻟﺤﺎﻓﻈﯿﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻢ

ﻭ ﺑﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﺖ ﻓﻮﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ...

ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺒﯿﻨﻤﺖ ،

ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺑﺖ ﻣﯽ ﺁﯾﻢ

ﺗﺎ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺑﯿﺎﻭﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﯽ ﺭﻓﺘﯽ 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هشتم آذر ۱۳۹۳ساعت ۱۳:۱۳ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

آدمی گاهی می ماند !

 

سر یک دو راهی یا مثلآ چند راهی !

 

یک طرف دلت باشد

 

یک طرف مصلحت ها !

 

عشق را هی مدام حلاجی کنی

 

به جایی نرسی

 

چون

 

مصلحت ها پاره میکند ، بند حلاجی تو را

 

و یک وقت میشود که

 

آدمی ، خودش را جمع میکند

 

خودش را برمیدارد

 

و دلش میخواهد

 

به دورترین ها سفر کند

 

از همه ی آن چند راهی ها بگذرد

 

و برای خودش در آسمان ، یک راه باز کند !

 

آسمان حداقلش معرفت دارد !

 

درش بسته نمی ماند و هیچ جایی بن بستی ندارد !

 

آسمان حداقلش تو را پرنده میکند

 

پرواز می آموزی و آنوقت سختی نمیماند

 

آدمی اگر میتوانست

 

یک شب هایی که دلش سیر بود

 

کوله بار خستگی ها را

 

روی دوش دنیا جا میگذاشت  

 

و آنوقت پرواز میکرد !!

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم آذر ۱۳۹۳ساعت ۱۸:۴۰ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

این روزها ، روزها پر اند از شکایت !

 

از درد دل های یک راننده ی تاکسی تا عاشقانه های مجنون از راه مانده !

 

این روزها ، روزها بغض دارند .

 

آسمان  ابری ، گاهی بارانی و سرد است .

 

قدم های دو نفره از وسط های کوچه بریده است .

 

سوز سرما از پنجره ها رد شده است .

 

هندوانه ی شب یلدا وارداتی شده است !

 

عکس ها روی طاقچه جمع شده .

 

روی یک کوه بلند ، آویزهای امامزاده ها کم شده است .

 

مردم خسته اند این روزها

 

خیابان ها این را گفته اند ،

 

آهنگ ها پرسوز و گیتار ها شکسته اند .

 

" گل پونه های وحشی دشت امید "

 

به فردای دگر رفته اند .

 

این روزها ، روزها پر از شکایت اند .

 

من میفهمم که کبوترها سنگین تر بال میزنند !

 

و هیاهوی ماشین ها از یک نوع دیگرند !

 

من حتی تب جدایی دو عاشق را دیده ام .

 

و دروغ بزرگترها را ..

 

صدای زنگ مدرسه ها بی روح شده

 

و این حرف ها از روح مردگی من نیست !

 

این حرف ها را میبینم

 

این حرف ها در خیابان ها هست

 

در کوچه ها دیده میشود

 

و این روزها برگ های درخت با بغض میریزند و ای کاش

 

بهار

 

زودتر بیاید و

 

دستی بر سر و روی این روزها بکشد...

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم آذر ۱۳۹۳ساعت ۱۸:۳۷ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

به یـــادم بــاش..!

 


همین لــــحظه، همین امشب ...

به یـــاد اولین دیــــدار

به یـــاد اولین بوســـــه، در آن پایـــیـز بی تکرار

همین امشب به یـــادم بــاش..!

 

 

به یـــادم بــاش و باور کن نگـــاهم را

تمام عشــــق پنهان در سکـــــوتم را ...

تــو ای عاشــــق تر از بــــاران؛

به یـــادم بــاش..!

همین امشب، همین یک بـــار، همین یک لــحظه از رویـــا،

به یـــاد اولین بوســــــه

به یـــادم بــاش....

+ نوشته شده در  شنبه هشتم آذر ۱۳۹۳ساعت ۱۵:۵۵ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

اهل سکسی؟

اهل سکسی؟چرا تعجب کردی از پستم؟ میخوای دو کلوم حرف حساب بشنوی مرد حسابی؟

تا حالا چند تا دوست دختر داشتی؟

 

تا حالا شده به عشقت بگی اگر دوسم داری بیا سکس؟

 

تا حالا کودوم دختری بهت خیانت کرده؟ تا حالا چند تا دختر لس آنجلسی خوردن به پستت ؟

 

چند تا فاحشه رو دیدی؟ تا حالا چند بار جلو دختر ترمز زدی و خواستی سوارش کنی؟

 

سکس شبی چند؟

 

میدونی چیه؟ تا حالا فکر کردی یکی از این آدمهایی که حاضر شده تنشو در اخیتار تو قرار بده چرا و واسه چی داره اینکارو میکنه

 

تا حالا شده بجای نگاه به تن و قیافش به درونش نگاه کنی؟

 

تا حالا ازش پرسیدی دردت چیه که تن فروشی میکنی؟

 

اصلا تا بحال از خودت پرسیدی واسه چی باید با دختر و ناموس مردم نزدیکی کنم؟

 

این هوس لعنتی رو تا حالا شده کنترل کنی؟

 

چرا داری تو سایت های سکسی دنبال فیلم و عکس و داستان سکسی میگردی؟

 

درد تو چیه؟ چی شد که به این چیزها علاقمند شدی؟

 

آخر هر سکس چی نصیبت شده؟

 

نکنه میخوای بگی نیازه مثل همه نیاز ها؟ یا اینکه خود خدا در وجود ادم قرار داده و از این شعار ها؟

 

نیاز هست خدا قرار داد اما زن آفرید همسر قرار بدی و ...

 

کسی ایراد نمگیره به این موضوع اما اینجوری که الان رواج داره که واقعا بی انصافیه مگه نه؟

 

شده واسه یه بار فقط واسه یه بار پولی که میخوای واسه سکس بهش بدی رو بزاری تو جیبش و بگی آبجی جون اینو بگیر و امروز رو فقط پاک باش

 

تا بحال شده پولو بزاری کف دسشو و بگی فقط بهم بگو چرا و واسه چی اینکارو میکنی؟

 

تا بحال اونها رو جای خواهر حساب کردی

 

گفتی شاید از بی پولی باشه؟ شاید داره شکم بچشو سیر میکنه و شوهرش مرده یا معتاده؟

 

با خودت گفتی این بیچاره خودش هزار درد داره و حالا من نشم درد دیگش

 

تو که خوب میدونی زن ها احساساتی هستن چپرا از احساسش سوء استفاده میکینی؟

 

چرا به اوه دختر بدبخت که نگم از سادگی خودش بهت دل داده رو مجبور میکنی پای عشق دروغین تو تن و بدنشو عریان کنه و بعدش واسه همین عریانی بدنش بگی خداحافظ

 

اونی که بخاطر عشق اینکارو کرد تو متهمش کنی به فاحشگی و بگذری

 

چرا همیشه خودمون رو میبینیم

 

چرا نرفتیم درد رو درمون کنیم چرا همه فکر ما به سکس و این چیزها ختم میشه

 

چرا داری به زن شوهردار هم چشم میدوزی

 

چرا وقتی یه زن شوهر دار از سر هوس میخواد باهاد باشه مردانگیتو نشون نمیدی و بگی من با زن شوهر دار سکس نمی کنم

 

چرا فکر میکنی وقتی دختری بهت خیانت کرد باید بهش تجاوز کنی تا ادم بشه

 

واقعا تن و بدن تو ارزشش بیشتر از اون فاحشه نیست

 

خداییش حیف تو نیست خودتو غرق گناه کنی و اینقدر ارزشتو پایین بیاری که با یه فاحشه نزدیکی کنی؟

 

چرا قدر خودمونو نمیدونیم

 

چرا هنوز که هنوز داریم به خواهر های خودمون تو خیابون تیکه میندازیم

 

چرا فحش ناموسی شده ورد زبون همه

 

نکنه مرد بودن و شاخ بودن رو با فحش ناموسی نشون میدیم؟

 

چرا دیگه حرمت ناموس رو نداریم و با اینکه زنی از کنارمون میکذره باز الفاظ رکیک رو به زبون میاریم

 

واقعا اگر مادر و خواهر تو اونجا بود باز همین قصه بود؟

 

چرا الفاظ سکسی رو بدون شرم و حیا ورد زبون کردیم؟

 

یه دختر مگه چی میخواد از زندگی که باید اینجوری باهاش تا بشه

 

مگه با روسری و بی روسری بیاد تو شهر تو باید فاحشه خطابش کنی؟ آزادی نداره؟ تو از تبار کی هستی که اینجوری هستی؟

 

اصلا بهم بگو شده واسه یه بار فقط واسه یه بار موقع سکس بگی خداجون واسه اینکه یه عمنر غلط کاری کردم و رسوام نکردی این یکی رو به عشق خودت مکیگذرم و هیچ غلطی نمی کنم

 

چرا ابروی خدار و پیش شیطان بردیم و ضایعش کردیم با اینکه خیلی رومون حساب کرده بود اما هیچوقت ابروتو نبرد !!!!

 

مردونگی رو کجا جا گذاشتی که اینقدر راحت داری میون فساد جولون میدی

 

حرف های اخوندی نیست حرف دلمه

 

بیا و واسه یه بارم شده این حرف های رو از داداشت بشنو و کمی بهش فکر کن

 

خداییش این رسمش نیست

 

این رسم مردونگی نیست که همه چیز رو فدای سکس و این چیزها کنیم

 

خدایا تو ببخش

 

_________________

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم آبان ۱۳۹۳ساعت ۲۱:۵ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

سلام بر فاحشه ی درد که هر شب تنی را بغل می کند…امشب در آغوش او می نویسم…

 

درد خروار، خروار می آید و مثقال، مثقال می رود…تپه باشی، البرز کوه می شوی!!

 

رود باشی، دریای خزر !! قطره باشی، باران موسمی!!…درد، آدم را بزرگ می کند! دل

 

را قالبِ اسپرت می اندازد! کفش های روح را واکس می زند! پیراهنِ تدبیر را وصله

 

می دوزد! دامنِ صبوری را چین می اندازد! ساسون های تنهایی را تنگ تر می گیرد!

 

دکمه های حوصله را جا به جا می کند! دست های وسواس گرفته ی ذهن را توی

 

سطل زباله ی تکرارهای نامکرر، ضدعفونی می کند!…درد، تجربه را پشتِ سر می

 

گذارد و جلوتر از مرگ، به خط پایان می رسد!…درد، بهترین سوغاتی حوّاست برای

 

آدم! توی جعبه ای با گارانتیِ ملکوت!…درش را که باز کنی، عطرِ چای دارچین می

 

دهد و آوای ربّنای شجریان!…درد، صبحانه ی مومنانه ای ست که بی حجاب باید

 

خورده شود!…دیواری ست که آجرچینِ عصب های رنج را فرو می ریزد! و خانه ای

 

ست که بدون پنجره ی شهود، نمی توان از سَرسَرای لذّت های زیرپوستی اش

 

گذشت!…دَرد نام دیگرِ دُرد است!…حافظ، دُردی آشام است!!!…قلندران یک لاقبای

 

پاساژهای بی دردی، همه ی سال، نان را به نرخ روز می خورند تا شب یلدا،

 

چهارزانوی فرهنگ بنشینند و تخمه ی فلسفه بشکنند و برگه ی تقدیرهای خیس

 

نخورده ی شان را گوشه ی لپ بی اندازند و آجیلِ تجامل بخورند و انار شهوت دانه

 

کنند و گل پَر و گلابِ ایسم های وارداتی را بر آن بپاشند و…اگر وقت شد! دیوان خاک

 

خورده ی یتیم مانده ی حافظ را بگشایند…بعد توی آن همه واژه، گوشِ جنسی شان

 

همه اش دنبالِ خال و خط و چشم و لب و ساقی و ساغر و زلف و می و باده و ابرو

 

بدود!!!…هیچ کدام شان هم به روی مبارکِ منطقِ نداشته ی شان نیاورند که

 

نفهمیدند منظورِ نظرِ شاعر چیست!! سرِ اندیشه تکان دهند و لب و دهانِ فهم شان

 

را جمع کنند و گوشه ی ابروی تفکرشان را بی اندازند بالا که یعنی، بله! می فهمم

 

!!…گفتم که، حافظ دُردی آشام است و پیراهنِ درک را چنان دریده که تاب مستوری و

 

مستی ندارد!!…یک شب، میانِ تاریکی واژه ها فهمیدم که حافظ، نامِ دیگر درد است

 

حتی اگر شاملو بگوید؛ رندِ یک لاقبای کفرگوی، سر همه ی مان را کلاهی گذاشته

 

به بزرگیِ پانصد و اندی غزل!!…درد، آدم را بزرگ می کند!! و وقتی بزرگ شدی، دیگر

 

نمی توانی لباسِ نوزادیِ درک و فهم ات را بپوشی!!…دیگر نمی توانی برای داشتنِ

 

پفکِ بی خیالی و بی قیدی، گریه ی مصلحتی کنی!!…دیگر نمی توانی به خاطر

 

بستنی آب شده ی عمرت، پای جهالت و لجاجت بر زمین بکوبی!!…دیگر نمی توانی

 

سر جلسه ی آزمونِ قلب ات، روی برگه ی تردیدهای هم کلاسیِ عاشق پیشه ات

 

نگاه کنی!!…دیگر نمی توانی گولّه برف های ایدئولوژیک ات را هرجا که خواستی، روی

 

سر و صورت هر کس که عشق ات کشید، پرتاب کنی!!…دیگر نمی توانی دست کش

 

های ریا را از سرِ سرمای ایمانِ دوزخی، به دست ات بپوشانی!!…دیگر نمی توانی

 

چراغِ زردِ چهارراه های عقاید را، به خیالِ سبز بودنِ باورهایت، چشم بسته رد

 

کنی!!…دیگر نمی توانی بزرگ نباشی!!!…شاید همین جاست که دردِ دوم آغاز می

 

شود!!…دردِ دانستن!!! دردِ بزرگ شدنِ قد و قامتِ خیابان های ذهن! بار و برگِ درخت

 

های تعارض! طبقه های برج های سلوک! ویترین های بوتیک های شهود!…و تلخ تر و

 

گزنده تر از همه، دردِ فهمیده نشدنِ باغچه های افلاطونیِ عشق!…عشق!! فریادرسِ

 

بی منتی که در پشت و پَسَله ی جذابیت های عصرِ تجاهلِ باربی های سیندرلایی و

 

شومَن های همه فن حریفِ عنکبوتی، چنان رنگ و رو باخته است که همین روزها

 

باید توی بیمارستانی که طعمِ الکل می دهد و بوی مرگ، بستری شود و برود زیرِ

 

سرُمِ غزل های سعدی و شطحیات عین القضات!!!…

 

درد، آدم را بزرگ می کند!! و بزرگ شدن، درد آور است!!…اگر گونه ی باورهایت از

 

سیلیِ غفلت های هرمنوتیک، کرخت نشده باشد! می توانی این دردِ نرم و خزنده را

 

حس کنی و لذت ببری!!…درد آدم را بزرگ می کند و وقتی روحت بزرگ شد، دیگر

 

نمی توانی احساسات دیگران را با قاشق چای خوری اندازه بگیری و رنج های شان

 

را ته دیگِ سبزی پلوی شبِ عیدت کنی!!…دیگر نمی توانی، چهار راه های فقر را

 

ببینی اما کودکانِ خمیازه و کار را از حافظه ی گوشی ذهن ات، دیلیت کنی!!…دیگر

 

نمی توانی، لقمه ی نور بخوری اما تاریکی منتشر کنی!!…دیگر نمی توانی یلدا باشی

 

اما تولدِ خورشید را از درونِ شبانه هایت، جشن نگیری!!…یادت باشد، یادم باشد، درد

 

آدم را بزرگ می کند!

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم آبان ۱۳۹۳ساعت ۲۰:۲۰ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

یاد من باشد فردا دم صبح
جور دیگر باشم
بد نگویم به هوا، آب ، زمین
مهربان باشم، با مردم شهر
و فراموش کنم، هر چه گذشت
خانه ی دل، بتکانم ازغم
و به دستمالی از جنس گذشت ،
بزدایم دیگر،تار کدورت، از دل
مشت را باز کنم، تا که دستی گردد
و به لبخندی خوش
دست در دست زمان بگذارم

یاد من باشد فردا دم صبح
به نسیم از سر صدق، سلامی بدهم
و به انگشت نخی خواهم بست
تا فراموش، نگردد فردا
زندگی شیرین است، زندگی باید کرد
گرچه دیر است ولی
کاسه ای آب به پشت سر لبخند بریزم ،شاید
به سلامت ز سفر برگردد
بذر امید بکارم، در دل
لحظه را در یابم
من به بازار محبت بروم فردا صبح
مهربانی خودم، عرضه کنم
یک بغل عشق از آنجا بخرم

یاد من باشد فردا حتما

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۳ساعت ۱۴:۲۱ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

من کیستم؟؟؟؟؟

من « خوشگله » هستم، وقتی پسرهای جوان و ناموس-دزد محله ، وقتشان را بیهوده می گذرانند.

من « کنیز شما » هستم، وقتی مادرم مرا ، به خان روستا معرفی می کند.

من « ضعیفه » هستم، وقتی ریش سفیدهای فامیل ، می خواهند از برادر بزرگم ، حق ارثم را بگیرند.

من « دوشیزه مکرمه » هستم، وقتی زن ها روی سرم قند می سابند و همزمان قند توی دلم آب می شود....

من در ماه اول عروسی ام « خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمی، عزیزم، عشق من، پیشی، قشنگم، عسلم، ویتامین و..... » هستم.

من « یک کدبانوی تمام عیار » هستم، وقتی شوهرم آروغ های بودار می زند و کمربندش را روی شکم برآمده اش جابه جا می کند.

من « مجید » هستم، وقتی در ایستگاه ، اتوبوس خط واحد می ایستد و شوهرم مرا،بخاطر غیرتش،با نام فرزندمان، از پیاده رو مقابل، صدا می زند.

من « مادر » هستم، وقتی مورد شماتت همسرم قرار می گیرم ، چون آن روز به یک مهمانی زنانه رفته بودم و غذای بچه ها را درست نکرده بودم.

من « مامی » هستم، وقتی دختر نوجوانم ، در جشن تولد دوستش ، دروغ پردازی می کند.

من « مامانی » هستم، وقتی بچه هایم خرم می کنند تا خلاف هایشان را به پدرشان نگویم.

من « سلیطه » هستم، وقتی شوهرم دیر به خانه می آید و چند تار موی زنانه روی یقه کتش است و دهانش بوی سگ مرده می دهد و من با دیدن همه اینها،فقط آرام گفته ام:دیر کردی،نگرانت شدم.

من « زوجه » هستم، وقتی شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضی دادگاه خانواده قبول می کند به من و دختر شش ساله ام ماهیانه فقط دویست هزار تومان ، نفقه بدهد.

من « سرپرست خانوار » هستم، وقتی شوهرم چهار سال پیش با کامیون قراضه اش از گردنه حیران رد نشد و برای همیشه در ته دره خوابید.

من « زنیکه » هستم، وقتی مرد همسایه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشینش در پارکینگ می شنود.

من « مادر فولادزره » هستم، وقتی بر سر حقوقم با این و آن می جنگم.

من « وروره جادو » هستم، وقتی به خشونت دامادم نسبت به دخترم، اعتراض میکنم.

من « والده آقا مصطفی » هستم، وقتی حاج آقا میخواهد مرا صدا بزند.

من « بانو » هستم، وقتی از مرز پنجاه سالگی گذشته ام و هیچ مردی دلش نمی خواهد وقتش را با من تلف بکند.

من « بی بی » هستم، وقتی تبدیل به یک شیء آرکائیک می شوم و نوه و نتیجه هایم تیک تیک از من عکس می گیرند.

من « ننه » هستم، وقتی شلیته می پوشم و چارقدم را با سنجاق زیر گلویم محکم می کنم و نوه ام خجالت می کشد به دوستانش بگوید من مادربزرگش هستم و به آنها می گوید من خدمتکار پیر مادرش هستم.

من در محاوره ی عربی-اسلامی این کهن بوم « دلیله محتاله، نفس محیله مکاره،ابلیس،شجره مثمره، اثیری، لکاته و.... » هستم.

من « مرحومه مغفوره » هستم، وقتی زیر یک سنگ سیاه گرانیت قشنگ خوابیده ام و احتمالاً هیچ خوابی نمی بینم.

من « همسری مهربان و مادری فداکار » هستم، وقتی شوهرم،برای اثبات وفاداری اش -البته تا چهلم- آگهی وفات مرا، در صفحه اول پرتیراژترین روزنامه شهر به چاپ می رساند.

من « والده مکرمه » هستم، وقتی اعضای هیات مدیره شرکت پسرم برای خودشیرینی 20 آگهی تسلیت در 20 روزنامه معتبر چاپ می کنند.
.
.
.
واقعا من کیستم؟؟؟؟؟
اگر شما میدانید، به من بگویید و مرا از این سردر گمی برهانید!!!
واقعا من کیستم؟؟؟

فرستنده مینا

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم مهر ۱۳۹۳ساعت ۱۵:۵۸ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

در کمر پدرمان بوديم جايمان خوب بود
سال ها پيش
شبی که پدر جوان بود
و مادر جوان تر
ثانيه ها نيمه شب را نشان می داد
و وقت خوابيدن کنار هم
عشوه ای بر پا شد
ما از کمر پدر انتقال يافتيم
به شکم مادر
ما با گوش خودمان شنيديم...
که فنر های تخت راضی نبودن
از اين سفر
نُه ماه ما به هر دری کوبيديم
در شکم مادر
که بيخيال ما شويد
نشد
به دنيا آمديم که ای کاش
سَرزا رفته بوديم
حالا هر روز هزار بار
به خودمان می گوييم
ای کاش در آن
خود ارضايی های دوران بلوغ پدر
نوبت ما بود که به دستمال کاغذی آميخه می شديم
و در سطل آشغال می افتاديم
که آن دستمال کاغذی
شَرف داشت به اين
دنياي کاغذی ..

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم مهر ۱۳۹۳ساعت ۱۵:۵۶ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

خوابم نمیبرد... ؛

بغض روی ثانیه هایم راه میرود...

دوباره تو را کم آورده ام!!!

تو را و عطر صبوریت را...

هیچ میدانستی هیچکس به اندازه ی تو مرا نمی فهمد؟؟؟

این را خودم همین روزها ؛

از حال خراب و بغض هایم فهمیدم...

 

شاید یک روز،
یک نفر،
یک جوری آدم را بخواهد که خواستنش
به این راحتی ها تمام نشود!

 

حرفهایم

در دل میمیرند...

اشکهایم

در چشمانم می خشکند

پاهایم

از حرکت می ایستند

بغضم در گلو میمیرد...

من مدت هاست

برای خندیدن

از غصه هایم اجازه می گیرم

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم مهر ۱۳۹۳ساعت ۱۹:۱۹ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

مثلا همین روزها یکنفر همینطور یکهویی از راه برسد
و همانطور که دارد پاکت سیگارش را که تازه خریده است باز میکند ،
بدون اینکه بخواهد موضوع را آنقدر بزرگ جلوه دهد
از من بپرسد خب بگو ببینم که در دل بی مروتت چه میگذرد ؟

این روزها چه چیزی را به... شدت میخواهی و همانقدر به شدت به آن نمیرسی ؟
اصلا بگو ببینم چند مدت است درست و حسابی درون آینه به خودت نگاه نکردی ؟
آخرین باری که جای حرف زدن با خودت ، با کس دیگری حرف زدی میدانی کی بود ؟
بگو ببینم آخرین باری که برای خودت تنهایی آهنگ گذاشتی و قِر اش دادی کی بود ، یادت می آید یا نه ؟
اصلا هیچ یادت هست از آخرین باری که انگشتان یک دستِ دیگر در دستت بود ، چقدر گذشته است ؟
میتوانی به من بگویی این روزها اختلاف سنی درونت با بیرونت چقدر شده است ؟
بگو ببینم هنوز هم خیابان های پیاده روی ممنوع ات سر جایشان هستند یا نه؟
روزها که همچنان میگذرند ، تو چی ؟ تو از این روزها میگذری یا نه ؟
بگو بدانم این سالها در عمق چند متری خودت سقوط کرده ای که حتی صدایت هم دیگر به این بالاها نمیرسید
بعد با دو انگشتش بزند کف پاکت سیگار اش
یک نخ بگذارد روی لبش و آتش اش کند
بعد سیگار را بدهد دستم
و با تمام جدیتی که میتواند عرضه کند ، در چشمانم نگاه کند و با صدایی دورگه بگوید :
میدانی این راه رفتنی که در پیش گرفته ای پایانش کجاست ؟

وهمانطور که نگاهم جای دیگری است
و چشمانم از سوزشی وحشتناک رنج میبرد بگویم :
خیلی ها راهی را که میروند از سر اجبار است
از سر ناچاری ست
از سر درد است
مجبورند ، مجبور .
+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم مهر ۱۳۹۳ساعت ۲:۲۳ قبل از ظهر  توسط دل شکسته  | 

بعضی روزها آدم دلش میخواد تنها باشه،
دستش تو دست کسی نباشه،
هیچکس باهاش کاری نداشته باشه...
به موسیقی مورد علاقه اش گوش بده،
چند صفحه کتاب بخونه،
با خودش خلوت کنه، ...
به سیگارش پک بزنه ،
بزنه بیرون،
بره زیر بارون...

اما بعضی روزها
آدم دلش میخواد یکی سرزده بیاد سراغش،
کنارش بشینه و دستشو بگیره و بگه میای با هم یه نوشیدنی بخوریم؟

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم مهر ۱۳۹۳ساعت ۲:۱۰ قبل از ظهر  توسط دل شکسته  | 

ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻪ ﻣﻨﺸﯽ ﻣﯿﮕﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﮐﺎﺭﻫﺎﺕ ﺭﻭ ﺭﻭﺑﺮﺍﻩ ﮐﻦ
ﻣﻨﺸﯽ ﺯﻧﮓ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﻣﯿﮕﻪ : ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺭﺋﯿﺴﻢ ﺑﺮﻡ ﺳﻔﺮ ﮐﺎﺭﯼ , ﮐﺎﺭﻫﺎﺕ ﺭﻭ ﺭﻭﺑﺮﺍﻩ ﮐﻦ
ﺷﻮﻫﺮﻩ ﺯﻧﮓ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺧﺘﺮﺵ , ﻣﯿﮕﻪ : ﺯﻧﻢ ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﯿﺮﻩ ﻣﺎﻣﻮﺭﯾﺖ ﮐﺎﺭﻫﺎﺕ ﺭﻭ ﺭﻭﺑﺮﺍﻩ ﮐﻦ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﺪﺭﯾﺲ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﻣﯿﮑﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﺵ ﺯﻧﮓ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﻣﯿﮕﻪ : ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﺸﻐﻮﻟﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎﻡ
ﭘﺴﺮﻩ ﺯﻧﮓ ﻣﯿﺰﻩ ﺑﻪ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮔﺶ ﻣﯿﮕﻪ : ﻣﻌﻠﻤﻢ ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﯿﺎﺩ , ﺑﯿﺎ ﻫ...ﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺰﻧﯿﻢ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻭ ﻫﻮﺍﯾﯽ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﯿﻢ
ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫﻤﻮﻥ ﻣﺪﯾﺮ ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﻨﺸﯽ ﺯﻧﮓ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﻣﯿﮕﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺭﻭ ﻟﻐﻮ ﮐﻦ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻧﻮﻩ ﺍﻡ ﺳﺮﻡ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺸﯽ ﺯﻧﮓ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﻭ ﻣﯿﮕﻪ : ﻣﺎﻣﻮﺭﯾﺖ ﮐﻨﺴﻞ ﺷﺪ ﻣﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﻣﯿﺎﻡ ﺧﻮﻧﻪ
ﺷﻮﻫﺮ ﺯﻧﮓ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺍﺵ ﻣﯿﮕﻪ : ﺯﻧﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﺶ ﻟﻐﻮ ﺷﺪ ﻧﯿﺎ ﮐﻪ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺯﻧﮓ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺵ ﻣﯿﮕﻪ : ﮐﺎﺭﻡ ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﯿﮑﺎﺭﻡ ﭘﺲ ﺩﺍﺭﻡ ﻣﯿﺎﻡ ﮐﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﺳﺮ ﺩﺭﺱ ﻭ ﻣﺸﻖ
ﭘﺴﺮ ﺯﻧﮓ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﺑﻪ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮔﺶ ﻭ ﻣﯿﮕﻪ : ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺵ ﺑﺮﻭ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ,
ﻣﻌﻠﻤﻢ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺍﺵ ﻋﻮﺽ ﺷﺪ ﻭ ﻣﯿﺎﺩ
ﻣﺪﯾﺮ ﻫﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻮﺷﯽ ﺭﻭ ﻭﺭ ﻣﯿﺪﺍﺭﻩ ﻭ ﺯﻧﮓ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺸﯽ ﻭ ﻣﯿﮕﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻋﻮﺽ ﺷﺪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ ﮐﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم مهر ۱۳۹۳ساعت ۲:۷ قبل از ظهر  توسط دل شکسته  | 

متنفرم ﺍﺯ ﺩختری ﮐﻪ ﺑﺎ کارای بدش ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻳﻪ ﭼﺸﻢ ببینن!!!
ﺍﺯ پسر عروسک بازی ﮐﻪ حتی ﻳﻪ ﺑﺎﺭﻡ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﮕﻔﺘﻪ گلم ﺍﻣﺎ ﺑﻪ یکی ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎسن ﻣﻴﮕﻪ ﺧﻮبی ﮔﻠﻢ؟؟؟!!!
از دختری که تن فروشه!!!
ﺍﺯ ﭘﺴﺮ حیوون صفتی ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﻭ ﻫﺮﺯﻩ ﻣﻴﺪﻭﻧﻪ ﺍﻣﺎ ﺧ...ﻮﺩﺷﻮ ﺧﺪﺍ !!!
ﻣﺘﻨﻔﺮﻡ ﺍﺯ پسری ﮐﻪ ﺗﺎ دختری میگه ﺳﻼﻡ ﻣﻴﮕﻪ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺑﺪﻩ!!!
ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮی ﻛﻪ ﺗﺎ میگی ﺳﻼﻡ ﻣﻴﮕﻪ ﻛﺎﺭﺕ ﺷﺎﺭﮊ ﺧﺮﻳﺪﯼ ﻭﺍﺳﻢ!!!
ﺍﺯ ﭘﺴﺮی ﮐﻪ ﻫﻤﻪ نامردی و کثافت کاریاشو ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻌﺪ ﻳﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﻧﺪﯾﺪﻩ میخواد ﻭﺍﺳﻪ ﺯﻧﺪﮔﻴﺶ!!!
ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮی ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﺎﺑﺎﺵ بهش ﻣﻴﮕﻪ ﺑﺎﻻ ﭼﺸﺖ ﺍﺑﺮﻭ ﺑﺎ بقالی ﺳﺮ ﮐﻮﭼﻪ رﻓﻴﻖ ﻣﻴﺸﻪ!!!
ﻣﺘﻨﻔﺮﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩلتنگی!!!
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺷﺪﻧﺎ!!!
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍی ﻣﺰﺧﺮﻑ!!!
ﺍﺯ ﺍین کسایی ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺧﺎﺻﺸﻮﻧﻮ ﻣﻴﺰﻧﻦ ﺗﻮ ﺳﺮ ﺍﻭﻧﺎ ﮐﻪ بی کسن!!!
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺴﺎیی ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎی ﺁﺩﻡ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻴﮑﻨﻦ ﺍﻣﺎ آﺩﻡ ﻧﻴﺴﺘﻦ!!!
ﺍﺯ ﭘﺴﺮی ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺧﺘﺮ!!!
ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﮐﻪ شده پسر!!!
ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮی ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﺴﺮﺍرو ﻋﺎﺑﺮ ﺑﺎنک ﻣﻴﺒﻴﻨﻪ!!!
از پسری که همه دخترا رو سوراخی برای ارضا جنسی میبینه !!!

+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم شهریور ۱۳۹۳ساعت ۱۴:۲۴ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

ساعت از نیمه شب گذشته ...
خسته ...
ﻣﯿﺮﯼ ﺑﯽ ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍ ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺘﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﯿﮑﺸﯽ ...
ﺩﻟﺖ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﺍﯼ ﺧﻮﺩﺕ ..
ﺩﻟﺖ ﻭﺍﺳﻪ ﯾﮑﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﮕﻪ ...
ﺩﻟﺖ ﻣﯿﺨﻮﺍﺩ ﯾﮑﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺎﺕ ﮔﻮﺵ
ﮐﻨﻪ ... ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﺩ ﭼﯿﺰﯼ ﻫﻢ ﺑﮕﻪ ... ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ ..
ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻩ ﮐﺎﻓﯿﻪ ...
ﮔﻮﺷﯿﺖ ﺭﻭ ﺑﺮﻣﯿﺪﺍﺭﯼ ، ﭼﮏ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﯽ...
ﮐﺴﯽ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﯼ ﺑﻬﺶ پیام ﺑﺪﯼ ﯾﺎ ﻧﻪ .. ؟؟!!
ﻣﯿﺮﺳﯽ ﺑﻪ ﺍﺳﻤﺶ ...
هه (Online)
يه خنده ی تلخ ...
ﯾﻪ ﺁﻩ ﺁﺭﻭﻡ ...
ﺑﻐﻀﺖ ﺭﻭ ﺗﻮﯼ ﮔﻠﻮﺕ ﺣﺒﺲ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻭ ﻣﯿﮕﯽ
ﺑﯿﺨﯿﺎﻝ ...
اون اینطوری شادتره ...
عکسشو میبینی ...
با خودت میگی ...
"خوشبحالش چه خوشگل شدی ..."
بعد بغضت ...
.... بیخیال ....
هیچ کس ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ﺷﺐ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﻤﯿﺸﻪ .... ﮐﻪ ﭼﯽ ﺑﻬﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ ...صبح ﻣﯿﺸﻪ ...
ﻭ باز میخندی ...
همه هم میگن خوشبحالش ...
چه زندگی شادی داره ..
امروزم تموم شد ...
شب شد ...
امشب تکرار دیشب ...

+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم شهریور ۱۳۹۳ساعت ۱۴:۲۳ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

عادت می کند به سیگار که فکر کند
عادت می کند به فکر که سیگار دود کند
تاریکی صندلی ها را بلعیده
تاریکی زمین را پوشانده
سیگارش در دست وُ می پرسد
" رخسارِ جوانی چرا سفید شد ؟!"
چگونه این کوهِ عظیمِ ایستادن
به راه افتاد؟!
چگونه افتاد؟!
چگونه است بر خاکِ سفتِ این جمجمه
گندم می روید هر سال
وَ گندمزاری که از کناره ی شقیقه رج می زند ..
 
آنقدر عادت کرده ام به خیالِ زمستانِ بعد
که نفهمیدم شناسنامه ی برگ ها
در کدامین فصل مُهرِ "فوت شد" خُرد!
این خزان اولاد کدام آبان بود که از دست رفت
این بهار که نزدیک می شود
نوزادِ زِنای کدام برگِ تقویم است
که از پس و پیش اش چیزی نمی داند ؟!
 
نمی توان بازوانت را محکم چسبید وُ
ترا کشاند به داخلِ سطر
ترا بُرد به گذشته
ترا شریکِ پیر شدن کرد
غرقم در ارواحِ نت هایی که می رقصند
غرقم در تاریکیِ اتاق
وَ دود در من غرق شده
 
ده نخ سیگار
صد نخ سیگار
هزار نخ سیگار
در سکوتِ سینه ای می میرند
تا یک بار
نبضی کنارِ آخرین پوکه
سکوت کند.
 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم مرداد ۱۳۹۳ساعت ۱۷:۴۹ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  | 

نمی ترسم که معشوقت زنی قد بلند و زیبا رو باشد

نمی ترسم از این که خانه اش بالاشهر باشد و ماشینش آخرین مدل ،از این که عطرهای گرانقیمت بخرد

نمی ترسم از این که بینی باریک و کشیده داشته باشد و آنقدر خوش اندام باشد که تمام لباس های دنیا به تنش زیبا به نظر بیایند

نمی ترسم که چشم هایش درشت و سیاه باشند ،

نمی ترسم از این که بلد باشد آرایش کند ،

بلد باشد آرام و با ناز حرف بزند ،نمی ترسم که با پاشنه بلند تلو تلو نخورد

نمی ترسم که معشوقی داشته باشی که ناز چشم هایش شهر را به هم بریزد ،که کافی باشد شیشه ی ماشینش را پایین بکشد تا ترافیک شود

نمی ترسم از این که معشوقت زنی پخته و با وقار باشد

یا از دخترهایی باشد که سالی یک بار کربوهیدرات نمی خوردند تا اندام باربی مانندشان را حفظ کنند

نمی ترسم که بی نقص و نفس گیر باشد ،که زبیا ترین زن دنیا باشد

می ترسم شبیه من باشد

یک دختر به غایت متوسط

می ترسم مانتو های گل گلی بپوشد و چشم های ریز رنگ پریده داشته باشد

شبیه من ماهی های کوچک روی لباسش بدوزد

موهایش صافی موهای من را داشته باشد ،همرنگ موهای من باشد

می ترسم از آهنگ های من خوشش بیاید

می ترسم در نبودت شاعر شود

می ترسم نتواند زیر درخت های انار تو را ببوسد

از هم آغوشی بترسد

نتواند پول بشمارد

دقیقه ای سیصد بار بیفتد زمین

می ترسم تمام کامل نبودن های مرا داشته باشد

و این وحشتناک است...

+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم تیر ۱۳۹۳ساعت ۱۵:۳۴ بعد از ظهر  توسط دل شکسته  |